na bruta raza
da GIORGIO FORLIN LIMA - PERU

Noaltar mantoan a seram na bruta raza.
Bestemiavam, ca faseva paura, par dle stupidade.
"I cancar", "i porco..", "la vaca at ta fat" e "va dar via al cul" l'era al ordan dal gioran.
Vicin a casa mia, la mama d'la Cici, lag diseva a so fiola cuand l'as rabiva:

"va in sla vaca at ta fat!".
Anca mi a bestemiavi cuasi sempar e cuand a son rivá in sudamerica am vergognavi in
principi parchè lor, il la fa mia.

Anca a Mantova ades am par che il la fa men; sarà parchè i sè smengà al  mantoan?

Prima da sposaram in Peru, ho porta l'auto da me moier da an mecanic vicin a casa sua.
Quand a son andà dentar, ho senti uno cal tirava tanti cancar parchè al sera schisà an`dì;
dla forma e dl'acento a podevi mia sbagliaram: l'era an mantoan!

L'era Bruno Spaggiari dla Moia e sema subit dventa`amic.
So moier la faseva di agnolin da lecaras i bafi!
Purtrop i gheva mia fioi e an gioran iè tornà a la Moia;
l'è an pò chi vaghi mia a trovar e a speri chi staga ben.

Par forsa dopo ho dovi imparar a fari da par mi iagnoli e ades a son n'espert.

Dopo an gioran in ufisi è sonà al telefono e uno l'am salutà atsi:

"Cat vegna an cancar, coma stet"
L'era Mario Chiarini clera rivà da  Miami para la GTE.
Che bel cl'è incontraras con n'amic
mantoan da cl'altra part dal mond!
L'è gnì diverse volte a Lima e al ma insegnà a far diversi magnin mantoan
come i tortei, la sbrisolona, la pasta e fasoi, al pes in bianc e tante altre bele robe.
Cal cancar lì (perdon) al gà na mucia at ricete mantovane 
in dal so computer e al dovria publicarle a tuti i mantovan dal mond! 
Sema na bruta rasa ?
Credi che MAI..

VIVA AL BATEL!

Tute le volte ca vaghi a Mantova am vegn la voia d'andar in Batel in sal me bel lac.
Par mi, far an gir in batel, l'è mei che far an gir in na Ferrari!
L'é mia facil trovari; na volta in dal Parcarel, n'altra in an Club c'aghè ai Angi, n'altra a le Grazie, e l'ultima volta, l'an passá, in dal casot dla Rosella, a la Molina, in sal lac at mes. L'era na bela giornada, a ghera gnanca an fil d'aria, e al lac l'era an spec.
Ho mes sú me fiola Rosanna, so marí al peruvian, e me neó al Rafael.
Par mi l'era na sadisfasion unica portar a far an gir in Batel a la me famiglia.
Remar a la mantoana, o a la veneziana l'e mia facil, peró mì, c'o impará da picol quando andavi a caza o a pescar con me padar, a mal smenghi mai.
Ió portá a far un bel gir e a vedar i nedar salvadac cal g'á Paolo in sal lac.
Tutti i gioran lü ac porta al pan e ia ciama para chi vegna a magnar; e lor i vegn in fila, qua qua, qua qua... e sú al casot.
A me piasí tant far cal gir che al gioran dopo ac son andá n'altra volta con me sorela Edi e me neoda Paola. Al Batel l'andava ca pareva cal ghes an motor növ! Am piasaria propria saver chi l'ha inventá al Batel...e quando?  Mi a son convint cl'é propria tut mantoan, anca la forcola. A part le barche a Venezia, mi ho mai vist in nisun post ca son stá, n'altra barca cl'as rema ad na sola part.
  An mantoan in dal mond, Giorgio Forlin   Lima-Perú, 4 giugno 1999  

an sciafon

Quando è nat me sorela Silvana e me madar l'era al ospedal,
mi fasevi rabir a me sorela Edi cl'era pusè picola.
Me zia Rosa, cl'era in casa,
la s'è stufada e l'ha ma dat an bel sciafon.
A ghe mia sta bisogn da dir tante parole; da cal moment l'ho pü fata rabir.
Par mi, dopo la me sperienza,
an sciafon ben dat in dal moment giust at fa capir püsè che tante parole.
Me fiola Rosanna, cl'è psicologa, l'è contraria a le me teorie,
però mi a son convint ca ghò ragion.  
Giorgio Forlin Lima - Peru
-

Stampa la il testo

Mantovaninelmondo© 1999-2002
All rights reserved
liberatiarts©Mantova Italy