Le rane
Quand seri
putlet ho magnà tante rane cav pudì mia immaginar. Se a ghera poc da magnar in casa,
me madar l'am diseva: "Giorgio va a ciapar le rane che
stasera fema na bela fritadina." Mi tolevi sü al me sachel e in pè par tera
andavi long i fos e in an par d'ore an ciapavi an sachel pien.
Me madar al ia pelava, la
sbateva an per d'öv, al ia pasava par al pan gratà e al ia
friseva. Iera propria come as dis in Perù an "boccato di
cardinale". Mi
seri d'ventà n'esperto in ciaparle in tute le forme. La püsè
facil l'era andar long i fosadei in doa ghera poca acqua e poche
erbe; al pasar, le rane cle stava in dla riva, le saltava in
dl'acqua, le andava in sal fond e le nascondeva sota la melma
lasando però al segn in doa iera, parchè as formava na
montagnina; con le man dopo l'era facil ciaparle. N'altra forma l'era andarac at not
con na lampada a carburo in sle rive; con la luce le restava
immobilisade e l'era facil ciaparle. A sia ciapava anca con la
guada e generalment anca con al pes. La forma püsè dificil, e ca gò brigà a
impararal bastansa temp e pasiensia, l'era quela con la sdarina:
in di fos grand a le rane ac pias a star in mesa al fos insima a
le erbe; al post dal lamon as met an batofolin d'ovata; al sachel
a sal met a la cintura, in dla man sinistra tegnevi la bateca e
la movevi fin quando al batofolin al metevi, poc a poc, davanti a
la rana; na volta lì a fasevi saltar l'ovata come sla fos an
büratin; la rana, a so mia parchè, la salta in sal batofolin e
las taca con le so manine; come las tacava, con la man sinistra
ac davi an tiron con na forsa suficente par farla saltar in aria
in diresion a mi; dopo tut dipendeva dla abilità ca ghevi da
ciaparla al volo con la man destra e metarla in dal sachel. Se la
ciapavi mia al volo la cascava in sla riva e saltando las tirava
in dal fos però l'andava sota l'acqua e tla vedevi pù. Cla
tecnica lì a m'la insegnada al Baio, però a gò brigà n'an a
impararla; in principi ogni dies tir an ciapavi una però dopo a
son rivà a ciaparan al novanta par sent! Tute le rane c'ò magnà iò ciapade in
Valetta Paiolo, in dal fos ca ghera dadrè di ferovier o in
Bonifica dadre dl'ospedal. La magior part dla Valeta Paiolo l'era,
prima da urbanisarla, na sona abastansa paludosa. Quand ià fat
le prime case noaltar sema andà a vivar là. Dla palude, a ghera
restà diversi fosadei chi portava l'acqua al fos ca ghera dadrè
dle case di ferovier. In chi fosadei lì a ghera na mucia ad rane
e para noaltar fradei l'era al nostar pasatemp e anca la nostra
"credensa." In
Perù le rane come le nostre, ca ghera a Mantova, le ghè mia;
chi in di lac da alta montagna as trova an tipo at rana püsè
grosa ca son mai sta bon da ciaparle, però si iò magnade e iè
bone come le nostre. A
Mantova, ades a san ved pran poche e ò mai podì insegnarag ai
me fioi e ai me neò una dle risorse alimentarie dla me e a sò
mia bongioventù e a sò mia si i credarà a quel cò CONTÂ
An matoan in dal mond
Giorgio Forlin
Lima-Peru 27 otobar 1999
Mantovaninelmondo© 1999-2002
All rights reserved
liberatiarts©Mantova Italy