Le rane

Quand seri putlet ho magnà tante rane cav pudì mia immaginar. Se a ghera poc da magnar in casa, me madar l'am diseva: "Giorgio va a ciapar le rane che stasera fema na bela fritadina." Mi tolevi sü al me sachel e in pè par tera andavi long i fos e in an par d'ore an ciapavi an sachel pien. Me madar al ia pelava, la sbateva an per d'öv, al ia pasava par al pan gratà e al ia friseva. Iera propria come as dis in Perù an "boccato di cardinale". Mi seri d'ventà n'esperto in ciaparle in tute le forme. La püsè facil l'era andar long i fosadei in doa ghera poca acqua e poche erbe; al pasar, le rane cle stava in dla riva, le saltava in dl'acqua, le andava in sal fond e le nascondeva sota la melma lasando però al segn in doa iera, parchè as formava na montagnina; con le man dopo l'era facil ciaparle. N'altra forma l'era andarac at not con na lampada a carburo in sle rive; con la luce le restava immobilisade e l'era facil ciaparle. A sia ciapava anca con la guada e generalment anca con al pes. La forma püsè dificil, e ca gò brigà a impararal bastansa temp e pasiensia, l'era quela con la sdarina: in di fos grand a le rane ac pias a star in mesa al fos insima a le erbe; al post dal lamon as met an batofolin d'ovata; al sachel a sal met a la cintura, in dla man sinistra tegnevi la bateca e la movevi fin quando al batofolin al metevi, poc a poc, davanti a la rana; na volta lì a fasevi saltar l'ovata come sla fos an büratin; la rana, a so mia parchè, la salta in sal batofolin e las taca con le so manine; come las tacava, con la man sinistra ac davi an tiron con na forsa suficente par farla saltar in aria in diresion a mi; dopo tut dipendeva dla abilità ca ghevi da ciaparla al volo con la man destra e metarla in dal sachel. Se la ciapavi mia al volo la cascava in sla riva e saltando las tirava in dal fos però l'andava sota l'acqua e tla vedevi pù. Cla tecnica lì a m'la insegnada al Baio, però a gò brigà n'an a impararla; in principi ogni dies tir an ciapavi una però dopo a son rivà a ciaparan al novanta par sent! Tute le rane c'ò magnà iò ciapade in Valetta Paiolo, in dal fos ca ghera dadrè di ferovier o in Bonifica dadre dl'ospedal. La magior part dla Valeta Paiolo l'era, prima da urbanisarla, na sona abastansa paludosa. Quand ià fat le prime case noaltar sema andà a vivar là. Dla palude, a ghera restà diversi fosadei chi portava l'acqua al fos ca ghera dadrè dle case di ferovier. In chi fosadei lì a ghera na mucia ad rane e para noaltar fradei l'era al nostar pasatemp e anca la nostra "credensa." In Perù le rane come le nostre, ca ghera a Mantova, le ghè mia; chi in di lac da alta montagna as trova an tipo at rana püsè grosa ca son mai sta bon da ciaparle, però si iò magnade e iè bone come le nostre. A Mantova, ades a san ved pran poche e ò mai podì insegnarag ai me fioi e ai me neò una dle risorse alimentarie dla me e a sò mia bongioventù e a sò mia si i credarà a quel cò CONTÂ

An matoan in dal mond Giorgio Forlin
Lima-Peru 27 otobar 1999

Stampa la il testo

Mantovaninelmondo© 1999-2002
All rights reserved
liberatiarts©Mantova Italy