AL BAIO
Ogni tant am ricordi an
personagio clé restá in dla me memoria par sempar.
Se noaltar fradei sema tant apasioná a la pesca e a la caza l'é
par lü.
Al viveva a le Grazie in piasa, tre case prima da rivar al portac
ca va al lac.
L'era n'om cal viveva at par lü, rustic, fort, pien at vitalitá
e inteligent come lü sol.
Tuti i pescador a le Grazie i gheva i so bartavei le so red e al
so sciop; lü invece al gheva al so batel, la so sdarina ,al so
tranvain, la so guada e tanti altar arnes che a lü sol ho vist
usar. Al conoseva al lac e tuti i fos ca ghera intoran come casa
sua e al conoseva anca le "case" dle galinele, dle
scorsiane, dle ghirardine, di nedar, dle folghe e di becanot. As
dedicava a pescar e principalment a portar a caza i casador e a
pescar i afisioná.
Azí al l'á conosí me padar e lü al sé aficioná a tuta la
nostra famiglia.
A noaltar fradei al sá insegná a far le sdarine con al cren dla
cova dal caval mastc, -quand a ghera mia al nylon-, a remar al
batel, a portaral in mesa ai canei sensa far rumor, a guadar in
di fos e tüti i truchi cas vol par diventar an bon pescador o
casador e tante altre insegnanse cat pol dar solament an
"catedradic dla universidad dal lac", come quela dla
pesca dal lus: In febraio cuand al lus al va in frega al vegn
fora dal lac e al va sü par tuti i fos ca ghé intoran e as met
immovil sota na spana d'acqua; al Baio al sá insegná prima a
vedari, -clé mia facil- e po a pescari con la so tecnica. Al
faseva an las con an fil da ram, al la ligava a na cana, al la
meteva in dl'acqua e pian pian al la infilava fin a la metá dal
lus , al tirava e al ciapava. Se par caso al scapava, l'andava
sota le erbe o la melna dal fos, lí al Baio al ciapava la so
guada e al cominciava a guadar tut al fos con na veemenza
incredibile, tirando anca an cual cancar, fin che generalment al
la ciapava.
Cla tecnica lí tan primitiva peró ingeniosa l'á ma impresioná
tant come quela c'ó vist in Perú da n'indian cal pescava di
gamberi gros in an torent : al gheva na ventina ad ram con tacá
na corda, na preda e an cordel in forma ad las con infilá tri
bec. Mi ca pasavi dadlí andando a caza am son fermá par vedar
come al faseva a pescari parché in dal las a ghera mia lamon;
risulta che al gambero al gá na boca picola e cuando al trovava
i bec con le so tenase al la ciapava e sal la meteva in boca e al
cominciava a ciuparal poc a poc e a metaral dentar in dla boca
con fil e tut; l'indian, -al drito-, ac dava tut al temp giust e
dopo al ciapava la bateca e al la tirava fora sensa tirar fort
parché al povar gambero a sera formá an grop in boca che al
podeva mia spudaral in presia!
La tecnica dal Baio e dl'indian l'ó provada anca mi ; sol che al
prim lüs c'ó ciapá ó tira tan fort che al lüs l'ó taiá a
la metá e al prim gambero l'ó tirá in dla testa a me moier cla
ciapá an scuai da ridar.
Dal Baio ó pü saví gnint . L'an pasá ca son andá a le Grazie
con me fiola e me neó a gó insegná la casa ca ghé ancora
peró nisun as ricorda dal cal gran bon om.
Ai Angeli a ghera naltar Baio cas ciama Farfan . A lü si l'ó
vist na volta con me fradel in an club ca ghé vicin ai Angeli
pochi ani fá. Anca lü l'era "an profesor dal lac" e
l'era an spetacol vedaral con na sola man remar e tirar
scioptade. Mi son sicur che lü as ricorda dal Baio anca se l'era
püsé vec e am piasaria insiem farag n'omenagio in mes al lac .
Giorgio Forlin
An mantovan in dal mond. Setembar, 1999
Mantovaninelmondo© 1999-2002
All rights reserved
liberatiarts©Mantova Italy